ADAMOWICZ PAWEŁ


Paweł Adamowicz

Radni Rady Miasta Gdańska 1990-1994

Radni Rady Miasta Gdańska 1994-1998

Radni Rady Miasta Gdańska 1998-2002


 

Paweł Adamowicz urodził się 2 listopada 1965 r. w Gdańsku. Ojciec Ryszard, z wykształcenia ekonomista, był pracownikiem bankowości, społecznikiem zaangażowanym m.in. w odbudowę gdańskiego kościoła św. Katarzyny. Matka Teresa, z domu Stuńdzia, z wykształcenia ekonomistka, była księgową. W 1946 r. przybyli z Wilna do Gdańska.

Brat Piotr (ur. 1961) jest historykiem, w latach 70. XX w. był działaczem Ruchu Młodej Polski; w stanie wojennym został internowany.

W 1999 r. poślubił Magdalenę Abramską, doktor prawa, specjalistkę prawa morskiego, pracownika naukowego Uniwersytetu Gdańskiego. Małżonkowie doczekali się dwóch córek: Antoniny (ur. 2003) i Teresy (ur. 2010).

W latach 1972–1980 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 50 im. Emilii Plater w Gdańsku, a 1980–1984 do I Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika. Studiował na Wydziale Prawa i Administracji UG (1984–1989). W latach 1993–1996 odbył aplikację radcowską w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Gdańsku.

Od 1985 do 1990 r. pracował dorywczo jako pracownik fizyczny na zlecenie Studenckiej Spółdzielni Pracy Techno-Service w Stoczni Gdańskiej, Stoczni Północnej i Remontowej. W latach 1987–1990 był zatrudniony jako stróż nocny w Gdańskim Towarzystwie Naukowym. Od 1989 do 1998 r. był nauczycielem akademickim, asystentem w Katedrze Historii Państwa i Prawa Polskiego na Wydziale Prawa i Administracji UG. Prowadził też zajęcia ze studentami na Uniwersytecie Polskim w Wilnie. W 1990 r. pracował w Wojewódzkim Biurze Poselsko-Senatorskiego Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego w Gdańsku (obsługa m.in. Bogdana Lisa, Lecha Kaczyńskiego, Jana Krzysztofa Bieleckiego). Od 1990 do 1993 r. pełnił funkcję prorektora ds. studenckich UG.

W latach 1988–1989 współorganizował pierwszy i drugi zjazd Kongresu Liberałów. Brał aktywny udział w życiu społeczno-politycznym. W 1989 r. był animatorem komitetów obywatelskich „Solidarność” w województwie gdańskim, prowadził szkolenia z zakresu samorządu terytorialnego. Od 1990 do 2010 r. działał na rzecz Fundacji Budowy i Rozwoju Ośrodka Reumatologicznego w Sopocie, której był fundatorem i założycielem.

Od 1990 do 1994 r. był radnym wybranym z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. W Radzie Miasta Gdańska odpowiadał za przebieg prac nad tworzeniem regulaminu miasta i „Statutu Rady Miasta Gdańska”, ponadto był przewodniczącym Komisji Samorządu i Ładu Publicznego oraz członkiem Komisji Rewizyjnej.

W latach 1990–1994 pełnił funkcję delegata miasta do Sejmiku Samorządowego Województwa Gdańskiego, a od 1990 do 1991 r. – wiceprzewodniczącego Sejmiku. W latach 1990–1991 był organizatorem i pierwszym przewodniczącym Samorządowego Kolegium Odwoławczego Województwa Gdańskiego (instancji odwoławczej od decyzji administracyjnych wójtów, burmistrzów i prezydentów z terenu województwa). Był współzałożycielem i członkiem (1990–1993) władz wojewódzkich oraz krajowych Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W latach 1991–1998 należał do Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” na UG, a 1993–1997 do władz wojewódzkich i krajowych Partii Konserwatywnej. Od 1994 do 1998 r. był radnym miasta Gdańska drugiej kadencji (wybrany z listy Komitetu Wyborczego Unia Wolności – Partia Konserwatywna) oraz przewodniczącym Rady Miasta Gdańska. W latach 1997–2002 należał do władz wojewódzkich i krajowych Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Funkcję radnego trzeciej kadencji (wybrany z listy SKL) z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność pełnił w latach 1998–2002. Na urząd prezydenta Gdańska w 1998 r. został wybrany przez Radę Miasta Gdańska.

W 2002 r. był współzałożycielem Platformy Obywatelskiej, został członkiem Rady Krajowej i Zarządu Regionalnego PO. W tym samym roku na prezydenta Gdańska był wybrany w wyborach bezpośrednich (72% głosów poparcia w drugiej turze). W  2006 r. w ten sam sposób został wybrany ponownie (w pierwszej turze większością 60,87% głosów, co stanowiło w sumie 96 485 głosów).

Członkiem Rady Nadzorczej Zarządu Morskiego Portu Gdańsk jest od 2005 r., a od 2007 r. sprawuje obowiązki przewodniczącego Rady Nadzorczej Gdańskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. W 2007 r. został wybrany przez prezydentów 12 największych miast Polski na prezesa Zarządu Unii Metropolii Polskich. W latach 2007–2012 pełnił funkcję przewodniczącego Pomorskiego Komitetu Organizacyjnego Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012. Po wielu latach zabiegów o utworzenie metropolii, w 2011 r. zainicjował powstanie Stowarzyszenia Gdański Obszar Metropolitalny, którego został prezesem. Od 2011 r. jest członkiem zgromadzenia przedstawicieli samorządów regionalnych i lokalnych Unii Europejskiej – Komitetu Regionów w Brukseli.

Jego prezydentura przypadła na okres ważnych zmian polityczno-ustrojowych w Polsce: wejścia Polski do NATO (1999); przystąpienia do UE (2004); wprowadzenia reformy samorządowej zwiększającej zadania miast; utworzenia samorządowych województw (1999); reformy oświatowej i zdrowotnej (1999) oraz wprowadzenia bezpośrednich wyborów na prezydentów, wójtów i burmistrzów (2002). Pod koniec lat 90. XX w. i na początku XXI w. zasadniczo zreformował system zarządzania miastem w kierunku większej otwartości, współpracy z przedsiębiorcami i pozyskiwania środków unijnych na rozbudowę infrastruktury miejskiej. Nastąpiła gruntowna zmiana w zarządzaniu komunikacją miejską czy zasobem mieszkań komunalnych, m.in. w 1996 r. miasto Gdańsk powołało Gdańskie Towarzystwo Budownictwa Społecznego, a w 2000 r. Towarzystwo Budownictwa Społecznego Motława.

W 2008 r. powołał Gdańską Agencję Rozwoju Gospodarczego w celu gospodarczej aktywizacji terenów inwestycyjnych oraz kompleksowej obsługi polskich i zagranicznych inwestorów. W latach 1999–2014 nastąpił przyspieszony wzrost inwestycji zagranicznych w Gdańsku. Powstało kilka tysięcy miejsc pracy w sektorze IT, jak i w sektorze finansowej obsługi firm (m.in. Bayer, Metsä, Kemira). W Porcie Północnym wybudowano największy w Polsce prywatny terminal kontenerowy DTC. W 2007 r. powołano spółkę Biuro Inwestycji Euro 2012 Gdańsk do budowy stadionu piłkarskiego na terenie dzielnicy Letnica. BIEG, po wybudowaniu stadionu, stało się spółką majątkową – właścicielem stadionu w imieniu miasta. W kwietniu 2007 r. powołano Metropolitalny Związek Komunikacyjny Zatoki Gdańskiej utworzony przez miasta: Gdańsk, Gdynię, Pruszcz Gdański, Redę, Rumię, Sopot, Wejherowo, oraz gminy: Kolbudy, Kosakowo, Luzino, Pruszcz Gdański, Szemud, Wejherowo, Żukowo. Zadaniem Związku jest wspólne kształtowanie polityki komunikacyjnej oraz zarządzanie lokalnym transportem zbiorowym na terenie gmin będących jego członkami. Zmiany organizacyjne zachodziły także w funkcjonowaniu Urzędu Miejskiego, a polegały m.in. na wprowadzeniu w 2001 r. elektronicznych procedur realizowania spraw administracyjnych. Ważnym dopełnieniem modyfikacji sposobu zarządzania są rady konsultacyjne przy prezydencie, które ułatwiają różnym środowiskom bezpośrednie informowanie o swoich interesach i troskach, np. Gdańska Rada Sportu, Gdańska Rada Kultury, Gdańska Rada Inwestorów, Rada Interesariuszy Terenów Postoczniowych, Rada Interesariuszy Targu Węglowego, Gdańska Społeczna Rada ds. Osób Niepełnosprawnych, Gdańska Rada Działalności Pożytku Publicznego, Światowa Rada Bursztynu. Kolejną formą powiększania partycypacji obywateli w życiu publicznym Gdańska jest wprowadzony w 2013 r. budżet obywatelski oraz panel obywatelski (od 2016).

Od 2009 r. prowadzi blog, a od 2010 r. jest obecny także na Facebooku i Twitterze.

Regularnie co miesiąc od 1999 r. odbywają się jego otwarte spotkania z najważniejszymi urzędnikami w poszczególnych dzielnicach miasta.

Od początku swej pracy samorządowej zainicjował wiele przedsięwzięć tożsamościowych, które przerodziły się w stały element miejskiego rytuału i życia publicznego. W 1996 r. przygotował uchwały Rady Miasta Gdańska o ustanowieniu Medali św. Wojciecha i Księcia Mściwoja II. Były one przyznawane przez kapitułę wybitnym gdańszczanom bądź osobom zasłużonym dla Gdańska. W 1997 r. wystąpił z inicjatywą przywrócenia uroczystego stroju radnego – togi nawiązującej do tradycji sięgającej XVIII w. Z jego inicjatywy środowiska Izby Rzemieślniczej i Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług ufundowały insygnium władzy – łańcuch dla przewodniczącego Rady. W 1997 r. wystąpił z inicjatywą wyróżnienia tytułem honorowego obywatela Gdańska prezydenta Lecha Wałęsy, prezydenta George’a Busha, prezydenta Richarda von Weizsäckera i premier Margaret Thatcher. W 1998 r. przedstawił koncepcję organizacji Muzeum Solidarności „Drogi do wolności”, a później powołania Fundacji Centrum Solidarności (1999) i Europejskiego Centrum Solidarności (2007). Przedmiotem jego szczególnej troski stało się kultywowanie pamięci o bohaterach Westerplatte i Poczty Polskiej, którzy na mocy uchwały Rady Miasta zostali honorowymi obywatelami Gdańska. W 1995 r. przywrócił oficjalny kalendarz miejskich świąt zarzucony po 1990 r., np. święto powrotu Gdańska do Polski, oraz zwyczaj składania kwiatów na Cmentarzu Żołnierzy Radzieckich.

Jako przewodniczący Rady Miasta zabiegał o zwiększenie jej prestiżu. Efektem była jego, podjęta wraz z Radą, decyzja o przeniesieniu jej siedziby z Urzędu Miasta do dawnego lokum studenckiego klubu „Żak” przy ul. Wały Jagiellońskie 1. W 2002 r. doprowadził do realizacji pomysłu Kaliny Zabuskiej, wskutek czego przy ul. 3 Maja powstał Cmentarz Nieistniejących Cmentarzy – symboliczny znak pamięci o zniszczonych podczas wojen gdańskich nekropoliach różnych wyznań. Był pomysłodawcą Światowego Zjazdu Gdańszczan oraz forum cyklicznych spotkań byłych i obecnych mieszkańców Gdańska; zjazdy odbywają się co cztery lata (2002, 2006, 2010, 2014). Z jego inicjatywy powstała „Encyklopedia Gdańska” oraz jej internetowa wersja – „Gedanopedia”.

Podczas jego prezydentury powstały pomniki, m.in.: Kindertransportów (2009), Józefa Piłsudskiego (2006) i Krzyż Milenijny (2000). Z jego inicjatywy w 2005 r. stworzono Stypendium Naukowe im. Gabriela Daniela Fahrenheita. To pierwsze w Polsce stypendium przeznaczone na finansowanie studiów zagranicznych najwybitniejszym maturzystom, którzy zdali polską lub międzynarodową maturę. Dzięki niemu najzdolniejsi absolwenci szkół ponadgimnazjalnych, będący mieszkańcami Gdańska, mogą podjąć studia na prestiżowych uczelniach całego świata. Nagroda Miasta Gdańska dla Młodych Naukowców im. Jana Uphagena jest przyznawana od 2003 r. osobom w wieku do 30 lat za wybitne osiągnięcia naukowe w dwóch kategoriach: nauk ścisłych i przyrodniczych oraz nauk humanistycznych. Nagrodę im. Lecha Bądkowskiego ustanowił w 2001 r., aby podkreślić wkład organizacji pozarządowych w budowanie społeczeństwa obywatelskiego i rozwiązywanie lokalnych problemów. Od 2013 r. jest ona przyznawana w trzech kategoriach: najlepszej organizacji pozarządowej, gdańskiego darczyńcy roku i gdańskiego społecznika roku. Głównymi kierunkami jego prezydentury są: inwestycje, kultura i sport.

Najważniejszymi inwestycjami zrealizowanymi w okresie jego prezydentury są: most wantowy nad Martwą Wisłą jako główny most podstawowej ramy komunikacyjnej Gdańska; nowe zbiorniki retencyjne wraz z systemem przeciwpowodziowym; system monitoringu wizyjnego miasta; stadion piłkarski PGE Arena (2012); wraz z Sopotem – wielofunkcyjna hala widowiskowo-sportowa Ergo Arena (2011); 57 boisk przyszkolnych w ramach programów „Junior” i „Orlik”; siedziba Europejskiego Centrum Solidarności (2014); siedziba Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego (2014); siedziba Międzynarodowych Targów Gdańskich Amber Expo (2012); dokończenie trasy W-Z od ul. Łostowickiej do obwodnicy trójmiejskiej (2012); nowa linia tramwajowa na Ujeścisko wraz z aleją Havla (2011); obwodnica południowa (2012); rewitalizacja dzielnic Gdańska – Letnicy (2012), Nowego Portu (2013), Wrzeszcza (2014), Dolnego Miasta (2014); place zabaw; rozbudowa portu morskiego i portu lotniczego; sieć dróg rowerowych; odnowienie Twierdzy Wisłoujście i wielu gotyckich kościołów; Park Reagana; kapitalny remont Kanału Raduni (2014); nowe schronisko dla bezdomnych zwierząt (2005); pawilon dla żyraf (2008) oraz dla lwów (2014) w gdańskim ZOO. Za jego kadencji wymieniono też cały tabor autobusowy i sukcesywnie wymieniany jest tabor tramwajowy.

Szczególną rolę wyznaczył kulturze, za którą odpowiada osobiście. Pod jego auspicjami rozwinęła szeroką działalność Fundacja Gdańska powołana przez miasto po obchodach tysiąclecia Gdańska. Do najważniejszych jego osiągnięć na polu kultury należą: zainicjowanie „Olimpiady wiedzy o Gdańsku” i cyklu wydawniczego „Biblioteka Gdańska”, wydanie „Encyklopedii Gdańska” i utworzenie portalu „Gedanopedia”, jak też coroczna koordynacja działań wokół Święta Nauki Gdańskiej i jej patrona – Jana Heweliusza. Z jego inicjatywy powstała w 1999 r. Fundacja Centrum Solidarności, której podstawowym celem było dokumentowanie i propagowanie wiedzy o ruchu „Solidarność” oraz zorganizowanie stałej wystawy. Najważniejsze cele Fundacji przejęło powołane w 2007 r. Europejskie Centrum Solidarności – instytucja kultury powołana przez miasto Gdańsk, województwo pomorskie oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2010 r. rozpoczęto budowę jej siedziby. Powstanie Centrum Hewelianum (idea jego utworzenia zrodziła się w 1999 r.) to znakomity przykład rewitalizacji ponapoleońskich fortów w centrum miasta przeznaczonych do pełnienia funkcji kulturalnych, a szczególnie do edukacji naukowej w dziedzinie nauk ścisłych.

W 2008 r. powołał Międzynarodowy Festiwal Literatury Europejski Poeta Wolności i ustanowił jego nagrodę, której uzupełnieniem stała się ustanowiona w 2013 r. Nagroda za Twórczość Translatorską im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Powołał również ważne instytucje kulturalne – Instytut Kultury Miejskiej (2011) i Gdańską Galerię Miejską (2009). Wraz z powstaniem nowoczesnej infrastruktury sportowej Gdańsk stał się gospodarzem imprez sportowych o zasięgu europejskim i światowym, np. Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA Euro 2012.

Był wielokrotnie odznaczany i nagradzany: Odznaką Honorową Związku Inwalidów Wojennych RP (1995); Odznaką „Przyjaciel Dziecka” (1996) nadaną przez Towarzystwo Przyjaciół Dzieci; Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Zapaśniczego (1997); Złotym Krzyżem „Pro Ecclesia et Pontifice” (2001) nadanym przez papieża Jana Pawła II (najwyższe odznaczenie Kościoła katolickiego, jakie może otrzymać osoba świecka); Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (2001); Medalem „Fideliter et Constanter” (2002) za wspieranie działań na rzecz równych praw osób niepełnosprawnych przyznawanym przez Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym; Srebrnym Krzyżem Zasługi (2003); Złotą Odznaką Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów (2003); Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Policji” (2004) nadanym przez ministra spraw wewnętrznych i administracji; Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005); Medal of Merit of Lions Club (2005); Odznaczeniem „Missio Reconciliationis” (2009) nadanym przez Zarząd Krajowy Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Społecznego Misja Pojednania; Medalem „Pro Memoria” (2007) nadanym przez kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych; tytułem Europejczyka Roku 2007 nadanym przez kolegium redakcyjne „Monitora Unii Europejskiej” i Radę Programową Fundacji Prawo Europejskie; Odznaką Honorową Związku Sybiraków (2008); Złotym Krzyżem Związku Piłsudczyków RP (2010); Gwiazdą Orderu za Zasługi Cywilne (2010) przyznaną w imieniu Jego Królewskiej Mości Juana Carlosa I – króla Hiszpanii; tytułem Człowieka Roku (2013) w konkursie „Dziennika Bałtyckiego”; Orderem Krzyża Ziemi Maryjnej (2014) przyznanym przez prezydenta Estonii; Medalem Świętego Wojciecha w uznaniu za wybitne zasługi dla Gdańska (2008); Różą Franciszki Cegielskiej za zasługi dla rozwoju samorządności w Polsce przyznaną przez sześć ogólnopolskich korporacji samorządowych z okazji 20-lecia samorządu terytorialnego w Polsce (2010); honorowym obywatelstwem gminy Gorzyce w województwie podkarpackim; Nagrodą im. Grzegorza Palki (2011); Statuą św. Krzysztofa za promocję stolicy Litwy – Wilna przyznaną przez prezydenta miasta Wilna (2010); Szablą Kilińskiego (2013). W 2012 r. został kawalerem Orderu Legii Honorowej, a w 2010 r. był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Został także uhonorowany Krzyżem Wolności i Solidarności (2014) oraz Odznaką Honorową „Za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego”.

→ Powrót do litery A.