BĄDKOWSKI ANDRZEJ


Andrzej Bądkowski

Radni Rady Miasta Gdańska 1990-1994


 

Andrzej Bądkowski urodził się w 1946 r. w Toruniu. Ojciec Tadeusz był zastępcą starosty morskiego w Wejherowie i sędzią. Matka Anna wywodziła się z rodziny ziemiańskiej.

Jest bratankiem Lecha Bądkowskiego, cichociemnego w czasach wojny, w latach 70. animatora działań podziemnych oraz sygnatariusza porozumień sierpniowych w roku 1980.

Jego rodzina od wieków żyje na Pomorzu. W Gdańsku zamieszkał w 1964 r.

Jest żonaty z Elżbietą. Ma troje dzieci. Jego syn Witold jest przewodniczącym Rady Dzielnicy Kokoszki.

Jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącego w Słupsku i Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej. Studia ukończył w 1969 r., a w latach 1994–1995 r. był stypendystą Uniwersytetu Erazma w Rotterdamie. Zainteresował się tam problemami zarządzania wielkimi jednostkami administracyjnymi. Jego pobyt w Holandii zaowocował nie tylko zawodowymi kontaktami. Po powrocie do Polski założył Towarzystwo Gdańsk–Niderlandy, którego w latach 1999–2006 był prezesem. Po studiach podjął pracę w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni – był pracownikiem naukowo-dydaktycznym i pełniącym obowiązki wykładowcy. Zajmował się tematyką materiałów niebezpiecznych na statkach, najpierw w zespole Fizyki i Chemii, a następnie w Centrum Doskonalenia Kadr Oficerskich Floty Handlowej. Należał do senatu WSM, w której był zatrudniony tylko do roku 1973. Przyczyną odejścia z uczelni stały się jego poglądy polityczne. W tym samym roku rozpoczął pracę w Instytucie Morskim w Gdańsku. Zajmował się oceną rozprzestrzeniania zanieczyszczeń w morzu. Następnym miejscem jego pracy był Instytut Kształtowania Środowiska w Gdańsku. Jako adiunkt specjalizował się w zwalczaniu rozlewisk olejowych oraz chemicznych na wodach i w gruncie. Od roku 1976 kierował licznymi akcjami ratowniczymi w zakresie zagrożeń chemicznych, m.in. w Mielcu na Wisłoce, na Noteci, w Poznaniu, Wronkach, Chorzowie, Białymstoku. Wypracował koncepcję zakładowego i terenowego ratownictwa chemicznego oraz ekologicznego. W roku 1982 utworzył Zespół Przeciwdziałania Nadzwyczajnym Zagrożeniom Środowiska. Pełnił funkcję głównego specjalisty w Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska w Gdańsku do 1985 r. Był odpowiedzialny między innymi za akcje na Wiśle i Odrze związane z wielkimi zagrożeniami środowiskowymi. Przez trzy lata był niezależnym wykładowcą, a także konsultantem w dziedzinie ratownictwa chemicznego i ekologicznego. W latach 1985–1989 związany był ze Spółdzielnią Pracy Sozotechnik. Od 1989 r. jest prywatnym przedsiębiorcą. Wraz z żoną założył i prowadzi przedsiębiorstwo EKOS.

Stworzył pierwsze w Polsce dossier informacyjne na temat właściwości fizykochemicznych i toksycznych rzadko spotykanych substancji chemicznych. Zajmował się wdrażaniem europejskiego systemu REACH. Jest autorem wielu publikacji specjalistycznych i opracowań dotyczących substancji niebezpiecznych, m.in. „Zbioru kart charakterystyk” dla ponad kilku tysięcy różnego rodzaju substancji chemicznych. Zbiór ten obejmuje 96% wszystkich substancji stanowiących przedmiot światowego obrotu chemikaliami i paliwami. Ponadto opracował inne, cenne dla specjalistów materiały: zbiór kart postępowania awaryjnego, opis ochrony indywidualnej oraz procedur wykonywania pomiarów jakościowych i ilościowych, zbiór informacji o szczególnych zagrożeniach w obrocie chemikaliami. Jest autorem ponad 200 artykułów. Współpracował z periodykiem ogólnopolskim „Atest” oraz kilkoma innymi czasopismami specjalistycznymi. Z jego zbiorów danych od wielu lat systematycznie korzystają ośrodki informacji chemicznych w kraju.

Został wybrany do Rady Miasta Gdańska pierwszej kadencji (1990–1994). Powierzono mu funkcję wiceprzewodniczącego Rady. Jako delegat reprezentował ją m.in. we Francji, Danii, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Niemczech.

Został odznaczony Złotą Odznaką Świętego Floriana.

W wolnym czasie preferuje aktywność na świeżym powietrzu. Z plecakiem przewędrował już szlaki wszystkich polskich pasm górskich. Czynnie uprawia sporty wodne.


→ Powrót do litery B.