MALINOWSKI ANDRZEJ


Andrzej Malinowski

Radni Rady Miasta Gdańska 1990 – 1994


 

Andrzej Malinowski urodził się 10 stycznia 1941 r. w Wołkorąbiszkach niedaleko Wilna. Ojciec Stanisław był ślusarzem. Matka Jadwiga, z domu Ulewicz, była krawcową.

Ma sześcioro rodzeństwa: Stanisławę (ur. 1936), Henryka (ur. 1938), Zbigniewa (ur. 1943), Irenę (ur. 1945), Zofię (ur. 1947), Jerzego (ur. 1950).

Od roku 1971 jest żonaty z Krystyną, z domu Łężną. Mają dwoje dzieci – syna Rafała (ur. 1973) oraz córkę Monikę (ur. 1977).

Do jedenastej klasy uczył się w V Gimnazjum w Wilnie na Antokolu. Następnie, w 1959 r. jako repatriant przyjechał do Polski – 1 kwietnia przekroczył granicę. W roku 1965 zdał maturę w I Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Gdańsku. W latach 1970–1972 był słuchaczem dwuletniego studium ekonomicznego w Warszawie.

Po przyjeździe do Gdańska rozpoczął pracę w Stoczni Gdańskiej im. Lenina, w której w latach 1960–1961 był spawaczem kadłubów na Wydziale K-2. W okresie od 1961 do 1963 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową w 16. Batalionie Rozpoznania Radiowego w Wałczu. Następnie, przez sześć miesięcy pracował w 6. Ośrodku Przeciwdziałania Radioelektronicznego w Gdańsku. Od roku 1964 do 1981 był zatrudniony w Zakładach Urządzeń Okrętowych Hydroster, początkowo jako zaopatrzeniowiec, a od 1971 r. – mistrz pełniący obowiązki kierownika krajalni metali. W latach 1983–1991 pracował w Zakładzie Eksploatacji Kruszywa Borowiec. Od 1995 r. do przejścia na emeryturę w 1999 r. pełnił funkcję kierownika zakładu ślusarsko-blacharskiego w Zakładach Budownictwa Kolejowego w Gdańsku.

W sierpniu 1980 r. był przewodniczącym Komitetu Strajkowego w Zakładach Urządzeń Okrętowych Hydroster oraz wiceprzewodniczącym Komisji Zakładowej w tym przedsiębiorstwie. Należał do sygnatariuszy porozumień sierpniowych. W lipcu 1981 r. jako delegat brał udział w I Walnym Zebraniu Delegatów Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”. Był współorganizatorem strajku w Hydrosterze w grudniu 1981 r. Został aresztowany za organizowanie strajku 16 grudnia 1981 r. i kierowanie nim. Skazano go, na podstawie dekretu o stanie wojennym, wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z 28 stycznia 1982 r. na dwa i pół roku więzienia. Został osadzony w Zakładzie Karnym w Potulicach. Na mocy aktu łaski Rady Państwa został zwolniony 29 kwietnia 1983 r. Działał w strukturach podziemnych „Solidarności”, będąc kolporterem oraz uczestnikiem organizowanych przez „Solidarność” akcji obliczania frekwencji w wyborach do Sejmu. W roku 1989 brał udział w II Walnym Zebraniu Delegatów Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność” jako członek Regionalnej Komisji Rewizyjnej. W czasie wyborów prezydenckich w 1995 r. pracował w Komitecie Obywatelskim Jana Olszewskiego. Był jednym z współzałożycieli Ruchu Odbudowy Polski na Pomorzu oraz – do roku 1998 – jego członkiem. Od 1995 r. jest członkiem Stowarzyszenia „Godność”. W latach 2010–2014 pełnił społecznie funkcję przewodniczącego komisji rewizyjnej w Radzie Dzielnicy Żabianka-Wejhera-Jelitkowo-Tysiąclecia, w okręgu wyborczym nr 6. Wiceprzewodniczącym tej Rady jest od 2014 r.

W 1990 r. z Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” Żabianka kandydował do Rady Miasta Gdańska. Wybrany został na radnego pierwszej kadencji. W jej czasie był członkiem Komisji Rewizyjnej, Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki, Komisji Dyscyplinarnej II instancji oraz przewodniczącym Komisji Ochrony Praw Obywatelskich.

W młodości trenował piłkę nożną, odbywając nawet próbne treningi w Lechii Gdańsk. W czasie służby wojskowej grał w trzecioligowej drużynie Orzeł Wałcz, a po powrocie do Gdańska – jako napastnik w Polonii Gdańsk – Stoczniowiec.

Odznaczony został Krzyżem Semper Fidelis (2001), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006) oraz Krzyżem Wolności i Solidarności (2017).




→ Powrót do litery M.