MICHAŁOWSKI ANDRZEJ


Andrzej Michałowski

Radni Rady Miasta Gdańska 1994 – 1998


 

Andrzej Michałowski urodził się 16 listopada 1946 r. w Bielawie położonej w powiecie dzierżoniowskim województwa dolnośląskiego. Jest synem Henryka Michałowskiego i Izabelli z domu Grzegorzyńskiej. Wywodzi się z rodziny inteligenckiej.

W roku 1972 ukończył przyzakładowe Technikum Eksploatacji Portów Morskich. W 1976 r. uzyskał w trybie eksternistycznym dyplom trzeciego oficera mechanika Polskiej Żeglugi Morskiej.

W latach 1963–1964 pracował w Zakładach Mechanicznych w Dzierżoniowie, a w 1965–1968 odbył zasadniczą służbę wojskową w Dywizjonie Okrętów Pogranicza na Westerplatte w Gdańsku. Od roku 1968 był zatrudniony jako mechanik okrętowy – kierownik maszyn w Wydziale Usług Żeglugowych Zarządu Portu Gdańsk. W grudniu 1970 r. podczas strajków na Wybrzeżu uczestniczył we wszystkich walkach ulicznych w śródmieściu Gdańska przeciwko władzy komunistycznej.

W stanie wojennym był represjonowany przez władze PRL i ścigany listami gończymi wydanymi w latach 80. przez prokuraturę Marynarki Wojennej. Był współzałożycielem i członkiem Stowarzyszenia „Godność” skupiającego osoby represjonowane i więźniów politycznych stanu wojennego.

Należał do współorganizatorów strajku w sierpniu 1980 r. Był współzałożycielem „Solidarności” (wrzesień 1980), założycielem NSZZ „Solidarność” w Porcie Gdańskim oraz – od początku maja 1982 r. – członkiem Regionalnej Komisji Koordynacyjnej „Solidarność” Regionu Gdańsk. Od 16 sierpnia 1980 r. uczestniczył w strajku w ZPG oraz był członkiem Komitetu Strajkowego. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Wydziałowej w Wydziale Usług Żeglugowych Zarządu Portu Gdańsk. W 1981 r. był wiceprzewodniczącym Sekcji Krajowej Żeglugi i Gospodarki Morskiej „Solidarności”. Od 12 listopada 1981 r. do 29 września 1982 r. rozpracowywany był przez Wydział IIIA Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Gdańsku (OZ/SOS, kryptonim Bernard), a od 22 listopada 1984 r. do 20 października 1989 r. przez Inspektorat II Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Gdańsku (OZ/SOR, kryptonim Sabat-2).

W grudniu 1981 r. współorganizował strajk w Porcie Gdańsk. Po pacyfikacji strajku ukrywał się i zaczął prowadzić działalność podziemną, ponieważ poszukiwany był listem gończym. Współpracował z podziemnymi organizacjami: II Komisją Krajową „Solidarność” i Ogólnopolskim Komitetem Oporu. W 1982 r. współorganizował niezależny pochód pierwszomajowy. Za swoją działalność opozycyjną 13 września 1982 r., wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni, został skazany na pięć lat więzienia i cztery lata pozbawienia praw obywatelskich. Osadzony był w Zakładzie Karnym w Potulicach. Od 30 września 1983 r. przebywał w ukryciu po tym, jak wyszedłszy na dwudniową przepustkę z powodu złego stanu zdrowia matki, nie powrócił do więzienia. Należał do RKK Gdańsk. Jego nazwiskiem, tak jak Bogdana Borusewicza, były podpisywane wszystkie odezwy, apele, oświadczenia i dokumenty tej Komisji.

Był założycielem i kierownikiem licznych podziemnych drukarń na terenie Trójmiasta.

17 czerwca 1984 r. współorganizował symboliczną akcję, w ramach której na ul. Długi Targ w Gdańsku wypuszczono pomalowaną na czerwono świnię z czarnym napisem: „Głosuj na nas”.

Ponownie aresztowano go 30 września 1985 r. i oskarżono o działalność szpiegowską na rzecz USA. 13 października 1986 r., po roku śledztwa, został warunkowo zwolniony pomimo odmowy podpisu zobowiązania do nieprowadzenia dalszej działalności antypaństwowej. Po wyjściu na wolność zaczął razem z B. Borusewiczem odtwarzać podziemne drukarnie na terenie Trójmiasta.

W latach 1987–1990 wyemigrował do Norwegii, w której przebywali jego żona i syn. Mimo to nadal działał na rzecz „Solidarności” i nie przestał wspierać działaczy związku w kraju – w Norwegii został członkiem zarządu Solidaritet Norge-Polen. Swoją działalność kontynuował, m.in. pozyskując pieniądze i sprzęt elektroniczny dla „Solidarności”. W 1990 r. założył w Gdańsku firmę ochrony mienia International Security Electronic Systems.

Jest autorem książki „Moja Solidarność. Fakty, zdrady i nadzieje” wydanej w 2016 r.

Był radnym miasta Gdańska w latach 1994–1998.

W 2006 r. odznaczony został przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Został także uhonorowany Złotą Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.


→ Powrót do litery M.