OKOŃSKI ZBIGNIEW


Zbigniew Wojciech Okoński

Radni Rady Miasta Gdańska 1990-1994


 

Zbigniew Wojciech Okoński urodził się 12 lutego 1949 r. w Gdańsku. Ojciec Stanisław (ur. 1921, zm. 1990), magister inżynier technologii rybołówstwa morskiego, absolwent Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, był samodzielnym pracownikiem nauki; w latach 1945–1966 pracował w Morskim Instytucie Rybackim w Gdyni; stworzył kilka patentów dla przemysłowego rybołówstwa; od 1966 r. do emerytury pracował w kilku krajach jako ekspert FAO (Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa). Matka Maria (ur. 1929), z domu Palijenko, ma wykształcenie średnie o profilu księgowo-handlowym; w pierwszych latach powojennych zatrudniona była w Banku Gospodarstwa Krajowego w Gdańsku, następnie przez kilka lat w sekretariacie szkoły. Przez większość życia zajmowała się wychowaniem dzieci i domem; mieszka w Gdańsku.

W 1973 r. poślubił Ewę, z domu Jernas, która jest absolwentką filologii polskiej Uniwersytetu Gdańskiego, a tytuł magistra uzyskała w 1974 r. Przez kilka lat pracowała jako nauczycielka języka polskiego w Szkole Baletowej w Gdańsku-Wrzeszczu, a następnie w Szkole Podstawowej nr 48 w Gdańsku-Zaspie. Mają trzech synów – Pawła (ur. 1974), Piotra (ur. 1975) oraz Macieja (ur. 1980).

Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego nr IX w Gdańsku, jest również absolwentem Szkoły Muzycznej II stopnia w Gdańsku-Wrzeszczu. Był w klasie fortepianu. W roku 1973 ukończył, uzyskując tytuł magistra, ekonomię na Uniwersytecie Gdańskim. Został również magistrem inżynierem w zakresie rybołówstwa morskiego w Akademii Rolniczej w Szczecinie (1981). Dodatkowo w 1996 r. zrealizował program szkoleniowy Global Leadership Program na Wydziale Business Administration Uniwersytetu Michigan w Ann Arbor.

Pracę zawodową rozpoczął w 1973 r. w Przedsiębiorstwie Handlu Zagranicznego Navimor, gdzie był zatrudniony do 1987 r. W firmie tej w 1980 r. założył Związek Zawodowy „Solidarność”. Został wybrany na przewodniczącego Komisji Zakładowej. W latach 1987–1990 pracował w przedsiębiorstwach prywatnych, był m.in. dyrektorem handlowym norweskiej firmy Vico A.S. (1988–1990) oraz dyrektorem firmy Comfort SA (1990). Od lutego do grudnia 1991 r. pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. Następnie, przez krótki okres był dyrektorem przedsiębiorstwa B&T International. W okresie od 1992 do 1995 r. ponownie zajmował stanowisko wiceministra w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w rządach Hanny Suchockiej i Waldemara Pawlaka. Odpowiadał za stosunki gospodarcze z krajami byłego ZSRR, Europy Środkowej, Afryki, Ameryki Łacińskiej i Dalekiego Wschodu. Jednocześnie był prezesem Rady Nadzorczej Państwowej Agencji Inwestycji Zagranicznych SA i Rady Nadzorczej Banku Rozwoju Eksportu SA. Od 1 marca do 22 grudnia 1995 r. piastował urząd ministra obrony narodowej. Dymisję złożył dzień przed zaprzysiężeniem Aleksandra Kwaśniewskiego na prezydenta RP. Po odejściu z polityki zajął się praktyką menadżerską. W latach 1996–1997 był doradcą dyrektora generalnego, a następnie dyrektorem ds. koordynacji handlowych i członkiem zarządu Elektrim Volt SA. Od 1998 do 2007 r. był członkiem zarządu i wiceprezesem Prokom Investments SA – firmy, w której odpowiadał za sektor nieruchomości. Był współautorem najnowocześniejszego projektu urbanistycznego w Europie Środkowo-Wschodniej „Miasteczko Wilanów”. W roku 2001 został prezesem Zarządu Fundacji Ryszarda Krauze, a w 2007 r. – Zarządu Grupy Deweloperskiej Robyg SA. Urząd prezesa Zarządu Polskiego Związku Firm Deweloperskich piastował w latach 2011–2013.

Z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” Przymorze został wybrany na radnego miasta Gdańska pierwszej kadencji (1990–1994). Funkcję tę sprawował do 14 lipca 1992 r. Wówczas złożył rezygnację w związku z podjęciem pracy zawodowej w Warszawie.

W 2011 r. został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, znajdując się w gronie osób zasłużonych dla przemian ustrojowych w kraju. W 2012 r. przyznano mu tytuł „Biznesmena Roku” województwa pomorskiego. Honorowy laur odebrał 27 maja 2012 r. podczas gali w Dworze Artusa.

Jego hobby jest gra na fortepianie, zarówno dla własnej przyjemności, jak i dla rodziny oraz przyjaciół. Odpoczywa, słuchając muzyki klasycznej; w wolnych chwilach uczęszcza na koncerty, spektakle operowe oraz baletowe w kraju i głównych ośrodkach europejskich. Pochłaniają go częste spotkania z rodziną, wyjazdy z wnukami, których ma sześcioro. Regularnie uprawia tenis, okazyjnie zaś pływanie i jazdę na rowerze.




→ Powrót do litery O.